آرتروز زانو (Osteoarthritis) یکی از شایع ترین و مخرب ترین بیماری های مزمن مفصلی است که میلیون ها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده و با توجه به افزایش سن جمعیت، شیوع آن نیز رو به افزایش است. این بیماری نه تنها بر کیفیت زندگی بیماران تأثیر می گذارد، بلکه می تواند تحرک و استقلال آن ها را به شدت محدود کند. درک صحیح مکانیسم، علائم، و مهم تر از همه، روش های نوین مدیریتی و درمانی آرتروز زانو، امری حیاتی است.

این مقاله تخصصی، با هدف افزایش آگاهی عمومی و ارائه راهکارهای معتبر پزشکی، به بررسی جامع آرتروز زانو می پردازد. ما ضمن تشریح ماهیت تخریبی بیماری، بر نقش حیاتی راهکارهای ارتوپدی فنی (مانند کفی ها و کفش های طبی سفارشی) در کنترل درد و اصلاح بیومکانیکال تأکید خواهیم کرد، تا کاربران بتوانند با اطمینان خاطر بیشتری برای مشاوره تخصصی و دریافت خدمات به کلینیک سلیم ارتو مراجعه نمایند.

خلاصه

در این مقاله جامع، ما یک مسیر درمانی مدون را برای مواجهه با بیماری ساییدگی زانو (آرتروز) ترسیم می کنیم. ابتدا به درک ماهیت آرتروز، از جمله مکانیسم تخریب غضروف و تمایز آن با سایر انواع آرتریت، خواهیم پرداخت. در ادامه، عوامل پرخطر کلیدی از جمله سن، چاقی، و آسیب های گذشته را که به طور مستقیم در پیشرفت بیماری نقش دارند، بررسی خواهیم کرد. تمرکز اصلی ما بر علائم بالینی، نحوه تشخیص دقیق (به ویژه با رادیوگرافی) و رویکرد چندوجهی درمان خواهد بود.

بخش حیاتی این مقاله به تشریح رویکرد تخصصی ارتوپدی فنی در کلینیک سلیم ارتو اختصاص دارد؛ جایی که با استفاده از اسکن های پیشرفته کف پا و ساخت کفی ها و کفش های طبی سفارشی، سعی در اصلاح بیومکانیک و کاهش بار وارده بر غضروف آسیب دیده زانو داریم. در نهایت، سایر گزینه های درمانی مکمل، از تزریقات درون مفصلی گرفته تا مداخلات جراحی، مورد بررسی قرار می گیرند تا خواننده دیدگاهی کامل نسبت به مدیریت جامع این عارضه پیدا کند. هدف نهایی، توانمندسازی شما برای برداشتن قدم های صحیح در جهت کنترل درد و حفظ تحرک است.

آرتروز زانو چیست؟ تعریف، پاتوفیزیولوژی و مراحل پیشرفت

آرتروز زانو (Knee Osteoarthritis – OA) که در زبان عامیانه با عنوان ساییدگی زانو یا آرتریت پیری نیز شناخته می شود، شایع ترین بیماری مزمن مفصلی در جهان است. این بیماری فرآیندی تدریجی و پیشرونده است که در آن، غضروف مفصلی دچار تخریب می شود.

ماهیت غضروف و اهمیت آن

غضروف یک بافت همبند الاستیک و بسیار صاف است که انتهای استخوان ها (ران، ساق و کشکک) را می پوشاند. وظیفه اصلی غضروف، جذب شوک، توزیع بار، و ایجاد یک سطح لغزنده برای حرکت بدون اصطکاک است. غضروف فاقد عروق خونی و پایانه های عصبی است؛ به همین دلیل، آسیب های اولیه آن هیچ دردی ایجاد نمی کنند و این امر تشخیص زودهنگام را دشوار می سازد.

زمانی که آرتروز آغاز می شود، تعادل میان ساخت و تخریب غضروف به نفع تخریب تغییر می کند. آنزیم های تجزیه کننده بیش از حد فعال شده و بافت غضروفی نازک، ترک خورده و ناهموار می شود. با از بین رفتن پوشش غضروفی، فضای مفصلی باریک شده و در نهایت، استخوان های زیرین به یکدیگر ساییده می شوند. این ساییدگی استخوان به استخوان است که موجب درد شدید، التهاب و محدودیت حرکتی می شود.

تمایز آرتروز (OA) از آرتریت روماتوئید (RA)

درک تفاوت آرتروز با سایر انواع آرتریت مهم است. آرتروز یک بیماری مکانیکی/دژنراتیو است که عمدتاً ناشی از فرسایش و بارگذاری نادرست مفصل است. در حالی که آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی) یک بیماری التهابی/خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی به اشتباه به پوشش مفصل (سینوویوم) حمله می کند. آرتروز اغلب به صورت نامتقارن (یک زانو بیشتر از دیگری) در افراد مسن دیده می شود، در حالی که آرتریت روماتوئید معمولاً مفاصل کوچک را به صورت متقارن درگیر می کند.

طبقه بندی مراحل پیشرفت آرتروز (معیار کِلگرن و لاورنس)

پزشکان برای ارزیابی شدت آرتروز از سیستم رتبه بندی رادیوگرافیک (اشعه ایکس) کِلگرن و لاورنس (Kellgren–Lawrence) استفاده می کنند که شامل پنج مرحله است:

1. مرحله ۰ (عادی): عدم وجود علائم آرتروز.
2. مرحله ۱ (مشکوک): احتمال وجود استئوفیت های (زائده های استخوانی) بسیار کوچک، اما فضای مفصلی هنوز طبیعی است.
3. مرحله ۲ (خفیف): تشکیل استئوفیت های واضح، اما حداقل باریک شدن فضای مفصلی.
4. مرحله ۳ (متوسط): باریک شدن نسبتاً واضح فضای مفصلی، استئوفیت های متعدد و احتمال بروز تغییر شکل استخوانی. این مرحله اغلب با علائم درد و محدودیت عملکردی همراه است.
5. مرحله ۴ (شدید): باریک شدن شدید فضای مفصلی (ساییدگی استخوان به استخوان)، وجود استئوفیت های بزرگ و تغییر شکل جدی مفصل. در این مرحله، عملکرد مفصل به شدت مختل می شود.

علل و عوامل تشدید کننده آرتروز زانو

آرتروز زانو یک بیماری تک علتی نیست؛ بلکه نتیجه برهمکنش مجموعه ای از عوامل مکانیکی، بیولوژیکی و محیطی است. شناسایی این عوامل، کلید پیشگیری و مدیریت موثر است.

۱. عوامل بیومکانیکی و بارگذاری نامتعادل

فشار بیش از حد و توزیع غیرطبیعی بار بر مفصل زانو، مهم ترین محرک تخریب غضروف است.

• ناهنجاری های راستای پا (Malalignment):
• پای پرانتزی (Genu Varum): در این حالت، زانوها به سمت بیرون خم می شوند. این ناهنجاری باعث می شود که فشار اصلی بر روی بخش داخلی (مدیال) مفصل زانو متمرکز شود، در نتیجه غضروف این بخش سریع تر تخریب می گردد.
• پای ضربدری (Genu Valgum): زانوها به سمت داخل متمایل شده و فشار اصلی بر روی بخش خارجی (لترال) مفصل زانو متمرکز می شود.
• صافی کف پا یا قوس زیاد: این تغییرات در ساختار کف پا، زنجیره بیومکانیکی بدن را تغییر داده و باعث چرخش نامناسب ران یا ساق پا شده و در نهایت فشار غیرمتقارنی به زانو وارد می کنند.
• آسیب های قبلی مفصل: صدمات حاد مانند پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL)، پارگی منیسک ها، یا شکستگی های داخل مفصلی، حتی پس از درمان موفقیت آمیز، ساختار مفصل را تغییر داده و خطر ابتلا به آرتروز پس از سانحه (Post-traumatic OA) را تا سال ها بعد به شدت افزایش می دهند.

۲. عوامل متابولیک و سبک زندگی

• چاقی و اضافه وزن (Weight): چاقی عامل خطر شماره یک قابل اصلاح برای آرتروز زانو است. هر یک کیلوگرم افزایش وزن، ۴ تا ۶ برابر فشار اضافی را به زانو هنگام راه رفتن وارد می کند. اضافه وزن نه تنها بار مکانیکی را افزایش می دهد، بلکه با ترشح سیتوکین های التهابی توسط بافت چربی، التهاب سیستمیک را نیز تشدید می کند. توجه: کاهش وزن، حتی به میزان اندک (۵ تا ۱۰ درصد وزن بدن)، می تواند درد زانو را به شکل چشمگیری کاهش دهد.
• فعالیت های شغلی و روزمره: افرادی که شغل های پرفشار دارند یا به طور مکرر از پله ها بالا و پایین می روند، به خصوص اگر وزن بالایی داشته باشند، در معرض خطر بیشتری قرار می گیرند. نشستن طولانی مدت به صورت دوزانو یا چهارزانو، که مفصل زانو را مجبور به خم شدن شدید می کند، به مرور زمان باعث افزایش فشار بر غضروف و تسریع ساییدگی می شود.

۳. عوامل غیرقابل تغییر

• افزایش سن: آرتروز یک بیماری مرتبط با فرآیند پیری است و شیوع آن به طور چشمگیری پس از ۴۰ سالگی افزایش می یابد.
• جنسیت: زنان، به ویژه پس از یائسگی، به دلیل تغییرات هورمونی، مستعدتر به ابتلا به آرتروز زانو هستند.
• ژنتیک: استعداد خانوادگی در ابتلا به آرتروز، به خصوص در مواردی که بیماری در سنین پایین تر رخ می دهد، مشاهده شده است.

علائم بالینی و فرآیند تشخیص آرتروز زانو

آرتروز زانو معمولاً به آهستگی آغاز می شود و علائم آن با گذشت زمان تشدید می یابد. آگاهی از این علائم برای مراجعه به موقع و جلوگیری از پیشرفت بیماری ضروری است.

الف) علائم شایع آرتروز

1. درد (Pain):

• الگوی مکانیکی: درد اغلب با فعالیت و تحمل وزن بدتر می شود و با استراحت تسکین می یابد.
• درد شروع حرکت (Starting Pain): درد پس از دوره های طولانی استراحت (مثل بیدار شدن از خواب یا نشستن طولانی مدت) در بدترین حالت خود قرار دارد و پس از چند دقیقه حرکت، کمی بهتر می شود.
• درد شبانه: در مراحل پیشرفته تر، درد می تواند در شب یا هنگام استراحت نیز آزاردهنده باشد.

1. خشکی مفصل (Stiffness): محدودیت و سفتی مفصل، به ویژه پس از دوره های بی تحرکی. این خشکی معمولاً کمتر از ۳۰ دقیقه طول می کشد (که یک تفاوت کلیدی با آرتریت التهابی است).
2. صدا دادن و سایش مفصل (Crepitus): بیمار ممکن است هنگام خم و راست کردن زانو، صدای خرد شدن، تق تق، یا سایش را حس کند یا بشنود. این صدا ناشی از حرکت سطوح ناهموار غضروف و استخوان های زیرین روی یکدیگر است.
3. تورم و التهاب (Swelling): تجمع مایع اضافی در مفصل (افیوژن) که معمولاً در پاسخ به فعالیت شدید یا التهاب حاد مفصلی رخ می دهد.
4. کاهش دامنه حرکتی: پیشرفت بیماری توانایی فرد در خم کردن کامل زانو یا راست نگه داشتن آن را کاهش می دهد. این امر انجام فعالیت های روزانه مانند بالا رفتن از پله یا رانندگی را دشوار می سازد.
5. تغییر شکل و بی ثباتی: در مراحل پایانی، زانو ممکن است تغییر شکل داده و ظاهر پرانتزی یا ضربدری آن تشدید شود. بیمار همچنین ممکن است احساس کند زانویش «خالی می کند» یا قفل می شود.

ب) روش های تشخیص تخصصی

تشخیص آرتروز زانو ترکیبی از شرح حال بیمار، معاینه فیزیکی و تصویربرداری است:

1. معاینه فیزیکی: متخصص ارتوپدی به دنبال نقاط حساس به لمس، دامنه حرکتی محدود، وجود تورم و شنیدن صدای کرپیتوس در هنگام حرکت مفصل است.
2. تصویربرداری با اشعه ایکس (X-ray):استاندارد طلایی برای تشخیص آرتروز است. رادیوگرافی می تواند سه نشانه اصلی آرتروز را به وضوح نشان دهد:

• باریک شدن فضای مفصلی (نشان دهنده از دست دادن غضروف).
• تشکیل استئوفیت ها (زائده های استخوانی در لبه های مفصل).
• سفت شدن استخوان زیر غضروف (Subchondral Sclerosis).

1. تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI): در آرتروز معمولاً ضروری نیست، اما اگر نیاز به ارزیابی دقیق بافت های نرم مفصل (مانند منیسک ها، رباط ها یا غضروف در مراحل اولیه) باشد، MRI تجویز می شود.

رویکرد تخصصی کلینیک سلیم ارتو در درمان آرتروز زانو (ارتوپدی فنی و بیومکانیک)

هدف اصلی در مدیریت آرتروز، کنترل درد، بهبود عملکرد و جلوگیری از پیشرفت بیشتر تخریب غضروف است. این هدف از طریق اصلاح بیومکانیک بدن، که تخصص اصلی ارتوپدی فنی است، به بهترین نحو حاصل می شود. در کلینیک سلیم ارتو، ما با تکیه بر دانش ارتوپدی فنی، راهکارهای غیرتهاجمی و سفارشی را برای بازگرداندن تعادل مفصلی ارائه می دهیم.

الف) ارزیابی بیومکانیکی پیشرفته: اسکن کف پا

از آنجایی که پاها ستون فقرات بدن هستند و بر نحوه توزیع وزن در زانوها تأثیر می گذارند، ارزیابی دقیق ساختار پا اولین قدم است.

• اسکن کف پا (Gait Analysis): این تکنولوژی پیشرفته، نقشه های فشار و نحوه گام برداشتن فرد (الگوی راه رفتن) را در حالت ایستاده و متحرک ثبت می کند. این اسکن می تواند ناهنجاری های کوچک اما تاثیرگذار مانند:
• توزیع نامتعادل وزن.
• فشار بیش از حد بر پاشنه یا پنجه.
• درجه و نوع پرونیشن (چرخش به داخل) یا سوپینیشن (چرخش به خارج) پا را شناسایی کند.

شناسایی این عوامل بیومکانیکی بسیار مهم است، زیرا ناهنجاری ها مستقیماً فشار را به بخش های آسیب دیده زانو منتقل می کنند (مثلاً در پای پرانتزی، غضروف داخلی زانو بیشترین بار را متحمل می شود).

ب) راهکارهای ارتوپدی فنی سفارشی

بر اساس داده های دقیق اسکن، ابزارهای ارتوپدی فنی به صورت اختصاصی برای هر بیمار طراحی و ساخته می شوند تا بار مفصلی را به شکل درمانی اصلاح کنند.

۱. کفی طبی سفارشی (Custom Orthotics)

کفی های طبی که در کلینیک سلیم ارتو تولید می شوند، فراتر از پدهای راحتی ساده هستند. آن ها ابزارهای درمانی دقیقی هستند که با هدف تغییر راستای استخوان ها و توزیع مجدد فشار طراحی می شوند.

• اصلاح ناهنجاری (Unloading Mechanism): برای بیمارانی که دچار آرتروز در یک کمپارتمان خاص (مثلاً داخلی) هستند، کفی به عنوان یک «گوه» عمل می کند. با بالا آوردن خفیف لبه خارجی یا داخلی پا، راستای زانو اندکی اصلاح شده و فشار از بخش آسیب دیده به بخش سالم تر مفصل منتقل می شود.
• ثبات و جذب شوک: کفی های سفارشی به بهبود ثبات مچ پا کمک کرده و از طریق مواد جاذب شوک (Shock Absorption)، ضربه های ناشی از گام برداشتن را کاهش می دهند. این امر استرس وارده بر زانو را در طول فعالیت های روزمره به حداقل می رساند و درد را به شکل قابل توجهی تسکین می دهد.

۲. کفش و صندل طبی استاندارد

کفش های عادی بازار غالباً از استانداردهای کافی برای توزیع وزن و جذب شوک برخوردار نیستند. کفش ها و صندل های طبی که در کلینیک سلیم ارتو عرضه می شوند، برای محافظت از مفاصل طراحی شده اند:

• پشتیبانی از قوس کف پا: حفظ قوس مناسب برای جلوگیری از چرخش های داخلی ناخواسته که زانو را تحت فشار قرار می دهد.
• کفی های مقاوم در برابر لغزش و جذب شوک: استفاده از زیره های ضخیم و انعطاف پذیر با فناوری جذب ضربه که تکان های وارده به بدن را پیش از رسیدن به زانو خنثی می کنند.
• فضای مناسب پنجه: فضای کافی برای پنجه پا، از تغییر شکل های ثانویه جلوگیری کرده و به حفظ تعادل کمک می کند.

۳. زانوبندهای طبی

در موارد متوسط تا شدید آرتروز، ممکن است نیاز به استفاده از بریس های تخصصی زانو (Unloader Braces) باشد. این بریس ها به صورت مکانیکی و از خارج، نیروی وارد بر نواحی آسیب دیده زانو را کاهش می دهند. بریس به طور موثر بخشی از وزن بدن را به استخوان های سالم منتقل کرده و تسکین فوری درد را فراهم می سازد.

سایر روش های درمانی غیرجراحی و جراحی آرتروز زانو

درمان آرتروز زانو یک رویکرد چند رشته ای است و اغلب شامل ترکیبی از راهکارهای ارتوپدی فنی، دارویی، توانبخشی و در نهایت، جراحی است.

الف) درمان های دارویی و مکمل

1. مدیریت درد و التهاب:

• مسکن های ساده (مانند استامینوفن): برای درد خفیف تا متوسط، اغلب به عنوان خط اول درمان استفاده می شوند.
• داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs): داروهایی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن برای کاهش درد و التهاب موثر هستند، اما به دلیل عوارض جانبی گوارشی و قلبی-عروقی باید با احتیاط و تحت نظر پزشک مصرف شوند.

1. مکمل ها: مکمل هایی مانند گلوکزآمین و کندرویتین ممکن است توسط برخی متخصصان برای حمایت از سلامت غضروف توصیه شوند، هرچند شواهد علمی قطعی در مورد اثربخشی آن ها وجود ندارد.

ب) توانبخشی و فیزیوتراپی (Complementary Treatments)

اگرچه کلینیک سلیم ارتو خدمات فیزیوتراپی را ارائه نمی دهد، اما توانبخشی برای هر بیمار مبتلا به آرتروز زانو حیاتی است. هدف فیزیوتراپی تقویت عضلات اطراف زانو، به ویژه عضله چهارسر ران (Quadriceps) است.

• تقویت عضلات: عضلات قوی تر مانند یک ضربه گیر طبیعی عمل کرده و فشار کمتری را به مفصل وارد می کنند.
• حرکات کششی: برای حفظ دامنه حرکتی و کاهش خشکی.
• آب درمانی (هیدروتراپی): راه رفتن یا ورزش کردن در آب، به دلیل کاهش نیروی جاذبه، امکان انجام تمرینات تقویتی را بدون اعمال فشار زیاد بر مفاصل فراهم می کند.

ج) تزریقات درون مفصلی (Injectables)

تزریق به داخل مفصل زانو می تواند تسکین موقتی درد را فراهم سازد و اغلب به عنوان یک راهکار میانی پیش از جراحی در نظر گرفته می شود.

1. تزریق ژل (Viscosupplementation): تزریق هیالورونیک اسید، که ماده ای شبیه به مایع سینوویال طبیعی مفصل است. این ماده به عنوان روان کننده عمل کرده و خاصیت ضربه گیری مفصل را بهبود می بخشد و معمولاً تسکین درد ۶ تا ۹ ماهه ایجاد می کند.
2. تزریق کورتیکواستروئیدها (کورتون): برای کاهش سریع التهاب و درد استفاده می شود. اثر آن سریع است اما معمولاً موقتی (چند هفته تا چند ماه) و استفاده مکرر از آن توصیه نمی شود زیرا می تواند به غضروف آسیب برساند.
3. تزریق PRP (پلاسمای غنی از پلاکت): در این روش، پلاکت های خون خود فرد که حاوی فاکتورهای رشد هستند، به داخل مفصل تزریق می شوند. این روش به کاهش التهاب و تحریک احتمالی ترمیم بافت ها کمک می کند و به عنوان یکی از درمان های نوین و نویدبخش شناخته می شود.

د) مداخلات جراحی (برای مراحل شدید و پایانی)

زمانی که اقدامات غیرجراحی نتوانند درد را کنترل کنند و کیفیت زندگی بیمار به شدت تحت تأثیر قرار گیرد، مداخلات جراحی مطرح می شوند.

1. آرتروسکوپی زانو: روشی کم تهاجمی که عمدتاً برای پاکسازی مفصل، برداشتن قطعات غضروفی آزاد یا ترمیم آسیب های همراه (مثل پارگی منیسک) استفاده می شود. اثربخشی آن برای آرتروز پیشرفته محدود است.
2. استئوتومی (Osteotomy): جراحی برای تغییر راستای استخوان ها (معمولاً درشت نی). این جراحی بار را از قسمت آسیب دیده مفصل به قسمت سالم منتقل می کند و معمولاً برای بیماران جوان تر که دچار ناهنجاری پای پرانتزی هستند، مناسب است.
3. تعویض کامل یا جزئی مفصل زانو (آرتروپلاستی): جراحی نهایی برای آرتروز شدید. در این روش، سطوح مفصلی آسیب دیده با پروتزهای مصنوعی ساخته شده از فلز و پلاستیک جایگزین می شوند. این جراحی می تواند به شکل چشمگیری درد را از بین ببرد و عملکرد را بهبود بخشد، اما یک اقدام بزرگ جراحی محسوب می شود.

جدول مقایسه روش های کلیدی مدیریت آرتروز زانو

درمان آرتروز زانو نیازمند انتخاب هوشمندانه رویکرد متناسب با مرحله بیماری و سبک زندگی فرد است. جدول زیر سه روش اصلی درمانی را با یکدیگر مقایسه می کند:

ویژگی مقایسه	ارتوپدی فنی (کفی، کفش، بریس)	تزریقات درون مفصلی (ژل/PRP)	جراحی تعویض مفصل (آرتروپلاستی)
هدف اصلی	اصلاح بیومکانیک، توزیع مجدد بار، کاهش استرس مکانیکی	روان سازی مفصل، کاهش التهاب، تسکین موقت درد	جایگزینی کامل مفصل تخریب شده، حذف درد شدید
میزان تهاجم	بسیار کم تهاجم (غیرتهاجمی)	کم تهاجم (نیاز به سوزن)	بسیار تهاجمی (جراحی بزرگ)
طول اثرگذاری	اثرگذاری مداوم و طولانی مدت (با استفاده منظم)	موقت (معمولاً ۶ ماه تا ۱ سال)	طولانی مدت (۱۰ تا ۲۰ سال)
مناسب برای	مراحل خفیف تا متوسط (نقش حیاتی در پیشگیری از پیشرفت)	مراحل متوسط تا شدید (به تعویق انداختن جراحی)	مراحل شدید و پایانی که درد غیرقابل کنترل است

سخن آخر

آرتروز زانو، هرچند یک بیماری مزمن و دژنراتیو است، اما به هیچ وجه نباید به عنوان یک حکم نهایی برای کاهش کیفیت زندگی تلقی شود. مدیریت فعال، به موقع و چندرشته ای، کلید حفظ تحرک و استقلال شماست.

شروع درمان با اصلاح بیومکانیک بدن یک استراتژی هوشمندانه و کم خطر است که مستقیماً به ریشه مشکل (توزیع نامتعادل بار) می پردازد. در کلینیک سلیم ارتو، تخصص ما دقیقاً همین است. ما با استفاده از پیشرفته ترین تجهیزات اسکن کف پا، به درک دقیق نیازهای مفصلی شما می رسیم و راه حل های کاملاً سفارشی، شامل کفی ها و کفش های طبی مهندسی شده، را ارائه می دهیم تا بار اضافی را از زانوی آسیب دیده شما برداریم.

همانطور که دیدیم، درمان های دارویی و تزریقات تسکین موقتی ایجاد می کنند، اما راه حل های ارتوپدی فنی، راهکارهای ساختاری هستند که در طول روز و با هر قدم، از مفصل شما محافظت می کنند و روند پیشرفت بیماری را به طور فعال کنترل می نمایند.

گام بعدی: اقدام برای بازیابی سلامتی زانو

اگر از درد زانو رنج می برید یا تشخیص آرتروز دریافت کرده اید، زمان را از دست ندهید. به یاد داشته باشید که هر چه زودتر برای اصلاح بیومکانیک اقدام کنید، شانس بیشتری برای جلوگیری از نیاز به مداخلات جدی تر در آینده خواهید داشت.

کلینیک سلیم ارتو با تمرکز تخصصی بر ارتوپدی فنی (ساخت کفی، کفش و صندل طبی)، آماده ارائه ارزیابی دقیق بیومکانیکی شماست.

اکنون برای مشاوره تخصصی و تعیین نوبت اسکن پیشرفته کف پا و طراحی ابزارهای سفارشی که به طور خاص برای زانوی شما مهندسی شده اند، با ما تماس بگیرید. سلامت پایدار زانوی شما، تخصص ماست.

---

پرسش های متداول در مورد آرتروز زانو

۱. آیا آرتروز زانو قابل درمان قطعی است؟

خیر. آرتروز یک بیماری دژنراتیو (تخریب کننده) است و در حال حاضر هیچ درمان قطعی برای بازگرداندن کامل غضروف تخریب شده وجود ندارد. هدف درمان ها مدیریت علائم، کاهش درد، جلوگیری از پیشرفت بیشتر بیماری، و بهبود کیفیت زندگی است. مداخلاتی مانند ارتوپدی فنی و تزریقات می توانند به صورت موثری بیماری را مدیریت کنند.

۲. اگر درد نداشته باشم، آیا باز هم آرتروز دارم؟

بله. در مراحل اولیه (مرحله ۱ یا ۲ کِلگرن-لاورنس)، ممکن است علائم درد وجود نداشته باشد، زیرا غضروف فاقد عصب است. با این حال، تخریب مفصل در حال رخ دادن است. تشخیص زودهنگام از طریق رادیوگرافی، حتی در غیاب درد، به شما این امکان را می دهد که اقدامات پیشگیرانه (مانند اصلاح بیومکانیک با کفی طبی) را زودتر شروع کنید.

۳. آیا تعویض مفصل زانو اجتناب ناپذیر است؟

خیر. تعویض مفصل تنها برای بیماران با آرتروز پیشرفته و شدید (مرحله ۴) که به هیچ یک از درمان های غیرجراحی (شامل ارتوپدی فنی، کاهش وزن، و تزریقات) پاسخ نداده اند، توصیه می شود. هدف ما در کلینیک سلیم ارتو، به تأخیر انداختن یا حذف نیاز به جراحی از طریق مدیریت موثر بیومکانیکی است.

۴. آیا هوای سرد یا بارانی باعث بدتر شدن درد آرتروز می شود؟

بسیاری از بیماران گزارش می دهند که تغییرات آب و هوا، به ویژه کاهش فشار هوا که در هوای سرد یا بارانی رخ می دهد، باعث تشدید درد مفصل می شود. اگرچه مکانیسم دقیق آن کاملاً مشخص نیست، اما این پدیده (Meteoropathy) در میان مبتلایان به آرتروز رایج است.

۵. کاهش وزن تا چه حد می تواند در درمان آرتروز مؤثر باشد؟

کاهش وزن یکی از موثرترین اقدامات غیرجراحی است. مطالعات نشان داده اند که کاهش تنها ۱۰ درصد از وزن بدن در افراد چاق می تواند تا ۵۰ درصد درد زانو را کاهش دهد و به طور قابل توجهی سرعت پیشرفت بیماری را کند سازد.

۶. آیا ورزش کردن برای زانوی آرتروزی مضر است؟

خیر، بلکه ضروری است. بی تحرکی باعث ضعف عضلات و افزایش درد می شود. ورزش هایی با کمترین میزان ضربه (Low-impact) مانند شنا، دوچرخه سواری، و پیاده روی ملایم، به تقویت عضلات حامی مفصل و حفظ انعطاف پذیری کمک می کنند. با این حال، فعالیت های پر ضربه مانند دویدن طولانی یا پرش باید محدود شوند.

۷. کفی طبی چگونه می تواند به زانوی من کمک کند؟

کفی طبی سفارشی با هدف اصلاح راستای پای شما، فشار نامتعادل را از قسمت آسیب دیده مفصل زانو (مثلاً قسمت داخلی) به قسمت سالم تر منتقل می کند. این عمل باعث کاهش استرس مکانیکی و در نتیجه کاهش درد می شود و یک ابزار کلیدی در مدیریت طولانی مدت آرتروز است.

راه‌های ارتباطی با کلینیک:

• نشانی: خیابان شریعتی، ابتدای ظفر، پلاک ۷، ساختمان پزشکان سبز، آسانسور B، طبقه ۵، واحد ۱۹
• تلفن: 02122904007 و 02122226923
• واتس اپ : 09024800693 و 09024800694
• ساعات کاری: شنبه تا پنجشنبه از ساعت ۹ صبح تا ۱۹

بیماران می‌ توانند برای دریافت وقت قبلی با شماره‌های فوق تماس بگیرند یا از طریق سایت کلینیک فرم مشاوره آنلاین را تکمیل کنند.